Ruud en Bien in Colombia travel blog

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Opstaan in een regenwoud heeft wel wat. Lekker vochtige lucht en nooit koud. Veel vogels, waaronder een lawaaierige pauw die ons wakker maakt. We hadden gelukkig onze muggenspray van de Ethos vervangen door iets lokaals. Geen last van muggen gehad. We hadden bij de Ethos blijkbaar mosquito attractant gekocht in plaats van repellent. Muggen vinden die citronella lucht heerlijk.

We lopen richting de rivier en daar liggen opgeblazen binnenbanden van vrachtwagens voor ons klaar om de rivier mee af te zakken. Het is niet diep en we krijgen twee kerels mee om ons te duwen mochten we ergens aan of onder blijven hangen. Het is de bedoeling dat we na ongeveer tweeëneenhalf uur afzakken de zee bereiken. Het is heel relaxed en we zien vogels en apen in de bomen. We drijven met de hele groep tegelijk de Rio Don Diego af en één dame blijft steeds in de rondte draaien en moet geduwd worden om ons bij te houden. Ze is erg paniekerig. Later blijkt dat ze niet kan zwemmen. Een Filipijnse immigrant uit Canada. Volgens mij hadden ze daar bij de organisatie niet op gerekend. Hier en daar was het namelijk wel diep. We dreven heerlijk naar de Caribische zee en die was prachtig. Alleen zijn we er niet in gaan zwemmen. Te ruige golven en te veel stroming.

Terug met de bootjes de rivier op naar onze lodges. Die zware motor bleek wel zijn nut te hebben. Vooral op de ondieptes waar we bijna vast liepen. Omdat het water zo laag stond moest de schipper nogal laveren om de diepere stukken te vinden. We waren niet de enige die met die tubes de rivier afzakten. We kwamen er heel wat tegemoet. We zagen ergens zelfs een vent met een koelbox drijven. Wij grapten nog tegen onze gids dat wij dat ook hadden gewild. Maar het bleek toch niet zo'n goed idee. Op een gegeven moment kwam er een vent aandrijven met een blikje bier in de hand en een gelukzalige glimlach op zijn gezicht. We riepen nog dat hij opzij moest gaan en hij zwaaide blij terug. Maar peddelen ho maar. Is ook moeilijk met een blikje bier in je hand. Onze schipper kon echt niet uitwijken en door de stroming koersten we recht op hem af. Het gaf een klap en ik zag een vent hard van onder onze boot weg zwemmen. Gelukkig was het geen Filipijnse immigrant. Hij zwom voor zijn leven.

We gaan in de bus op weg naar Santa Marta. Terug naar de bewoonde wereld. Onderweg krijgen we een lunch in een absolute tourist trap, waarvan ik de naam alweer ben vergeten. Een soort namaak dorp met overal standjes met nogal assertieve standhouders. We eten in een strandtent en krijgen al snel gezelschap van drie kinderen in traditionele witte kledij die kiekeboe met ons spelen. Onze gids raadt wel aan op onze spullen te letten. Eén van de kids draagt een veel te groot horloge dat ze vast niet voor haar verjaardag heeft gekregen. Toen we klaar waren haalde de ober onze borden weg en zette ze op een tafel neer voor deze kids. Als wolven vielen ze met hun handen onze etensresten aan. Met vissenkoppen en al. Toch erg triest die armoede.

We rijden naar Santa Marta. Het is een badplaats met een boulevard en een levendig centrum. Hier komen de Colombianen vakantie vieren. Een hip restaurantje is snel gevonden en aangezien Colombiaanse wijn én niet te krijgen én niet te drinken is, behelp ik me met twee mujito's. De stroom valt twee keer uit en we eten in pikke donker. Twee kaarsen voor het hele restaurant. Gezellig.



Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |