nathalie en kurt gaan circleair travel blog

Ook al zijn

we niet gewassen,

toch voelen we ons

heel erg goed.




14 februari, wereldwijde dag van de romantiek. Een dag van bloemen en sweet talk. En vermits liefde door de maag gaat, ook van een romantische feestdis bij kaarslicht. Traditioneel waagt half Vlaanderenland zich dan aan een hippe Jamie Oliver of een stevige Huysentruyt met foliekes als zoetzure scampi of fraisekes in chocoladedip. Allemaal in de naam van Amor. Of was het Eros?

Heel erg exotisch allemaal, maar laten we eerlijk zijn: toch wel een beetje traditioneel. Neen, ga volgende keer misschien eens even voor een alternatieve Valentijnsformule. Een formule met dezelfde mix van bloementapijten, culinaire hoogstandjes en verrukte kirretjes van plezier bij al het moois dat de natuur te bieden heeft. Inderdaad, beste mensen, overweeg eens een tramping (of trekking) over bijvoorbeeld de Routeburn Track, een van de negen Great Walks in Nieuw Zeeland. Trektochten die elk een bijzonder aspect van de Nieuw-Zeelandse natuur vertonen. Dit knaapje, bijvoorbeeld, gaat langs een stukje Alpengebergte.

Een typische Valentijnsdag in de bergen begint ongeveer om 7h des ochtends wanneer de wekker afloopt, al duurt het makkelijk tot half acht voor Kurt zich uit zijn slaapzak heeft kunnen wurmen. Hij verklaart dat vanuit het gegeven dat hij die touwtjes 's avonds altijd te strak dicht trekt, al moet de ware toedracht gezocht worden in het feit dat hij gewoon graag eens ontbijt in bed zou krijgen. De venten van tegenwoordig! Desalniettemin lukt het toch om voor achten uit de tent te kruipen en het stoveke in gang te krijgen dat ons thee en warme choco zal leveren. Een Valentijnsdag begint zoals u weet steeds met een stevig ontbijt, dat in de bergen welgeteld uit 1 dubbele boterham met choco bestaat. Per persoon, uiteraard, en (we doen geen toegevingen aan goedkopere merken) Nutella. 't Mag soms al eens wat meer zijn. Het brooddieet is trouwens perfect uitgekiend en uitgebalanceerd door Lientje die middels een magische formule heeft uitgerekend dat een wholewheat brood exact twintig boterhammen telt, en anderhalve wandeldag meegaat. Zeer belangrijke informatie vermits al dat voedsel op een schappelijke manier in de rugzak moet verdwijnen.

Met een knoert van een ontbijt achter de kiezen kun je makkelijk de eerste uren wandelen aan, zelfs al gaat het bergop. Over bergpassen, langs fonkelende stromen, over alpineweiden, naast azuurblauwe bergmeertjes, en met de zon hoog in de hemel. Hand in hand huppelen op de heide lukt jammer genoeg niet wegens allebei net ietsje te zwaar beladen, maar het plezier daar hoog in de bergen is er niet minder om. We durven al eens buiten de gierende bergwind knus schuilen achter een rots om even uit te blazen en hand in hand het landschap te bewonderen. En om te drinken, uiteraard, gefilterd water houdt pezen en gewrichten soepel.

Op zo'n dag mag een romantisch lunchplekje niet ontbreken. Kies dan bijvoorbeeld voor Harris Saddle, het hoogste punt van de driedaagse trekking, met zicht op een breed panorama van bergtoppen. Doet het hart smelten. Op liefde alleen blijft de motor niet lopen, en dus lijkt het best dat u investeert in wat decadent lekkers. Twee dubbele boterhammen, bijvoorbeeld. Met een schijfje Colby-kaas, een tomaat en een gekookt ei. Zowaar een rijk gevulde tafel. Vergeet ook het dessert niet. Bij gebrek aan Cote d'Or zijn we echter veroordeeld tot een lat Cadbury Dairy Milk, toch een minpuntje in onze voedingsschijf dachten we zo.

Dat moet meer dan volstaan voor opnieuw een namiddagje stappen langs de valleiwand, gehuld in een vredige stilte dat enkel onderbroken wordt door onze voetstappen, het gekrijs van een kea, en een losse babbel met een tramper die de tegenovergestelde richting uitgaat. Ook nu weer voorziet u best een paar stops, al was het maar om met smaak die sappige sinaasappel achterover te slaan. Vermits het een feestdag is mogen dat twee stuks zijn, anders wordt het beperkt tot eentje om te delen. Minder romantisch, maar 't smaakt nog meer.

Na een dag van oh's, ah's, en in de woorden van Lientje "chapeau voor moeder natuur," lijkt het best dat je alvorens de zon ter kimme gaat op de kampeerplaats komt. Op de Routeburn Track zijn dat door de overheid aangeduide plaatsen, al hebben we onderweg niet bepaald veel platte vierkante meters gezien om naar eigen goeddunken een tent te plaatsen. Wanneer tent en interieur helemaal zijn, mag de driegangenmaaltijd op smaak worden gebracht. De keukenpiet zal bij voorbaat al kwijlen bij de gedachte dat wij voor vanavond een Aziatisch avondje hebben voorzien:



  • 1 Asian Curry-soepje. Van Royco, en niet de goedkope versie van vier zakjes in een pakje, maar de klasse-versie van twee in een pakje. Spare no expenses!;

  • 1 Asian Delight Noodle. Kokend water toevoegen, goed roeren, en de vitaminen springen er haast uit;

  • 1 tas thee. Hier zijn er mogelijkheden zat; wij opteren voor munt en earl grey. Vergeet in godsnaam die extra lat chocolade niet: in sommige Zuid-Amerikaanse culturen wordt het nog steeds als een afrodisiacum gezien. Wie weet wat nog volgt...



En daarna die tent in... net na negen uur 's avonds. Veel meer dan schaapjes tellen zit er niet meer in want het was nondedju een zware dag...



Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |