nathalie en kurt gaan circleair travel blog

het zilver gaat naar...

en terecht verdiend goud!

bitumen!

nog meer bitumen!

geduld mannen




Ondanks wat ouderdomskwaaltjes van Tupo (platte/kapotte batterij en een lekke band) brengt 'onze kleine' ons waar we willen. Geen scenic highway is te steil of hij neemt ze met een verbazend gemak. En dat voor een bijna twintig-jarige... De term scenic highway heeft eigenlijk elke betekenis verloren: alsof andere highways enkel lelijke vergezichten zouden offreren. Het tegendeel is waar. Misschien springt de Milford world heritage highway overal bovenuit. Een streep asfalt dat zich langs een diepblauw meer slingert, door de Eglinton-vallei waar twee slierten scherpe bergtoppen een goudgele vlakte afzomen, en door de hooggelegen Homer-tunnel, waar het eenrichtingsverkeer slechts om het kwartier wisselt. Het leven zoals het is: op de baan.

Immens groot is het zuidereiland zeker niet, alleen duurt het vaak een eindje voor je ter bestemming bent. Meestal moeten er elvendertig bergjes en heuvels beklommen worden voor je ter plekke bent, en dat neemt nogal wat tijd in beslag. Het heeft ons respect voor de fietsende medemens alleen maar groter gemaakt. Bernard en Helene: nu pas beseffen we welke kilometers jullie hebben verteerd. Telkens we een tourfietser passeren, aaien we even over het stuur van de Tupolev. Yep, laten we zeggen dat we al een innige band met dat stuk metaal hebben opgebouwd.

Kilometers asfalt, telkens weer door een of ander schoon landschap. Het scheelt soms niet veel of we gaan even in trance bij het zien van al die witte streepjes op het asfalt voor ons. Alsof we middenin Bahnstrecken figureren, dat Duitse nachtprogramma dat beelden geeft van een rijdende wagen op de Teutoonse autostrades. Veel verkeer is er niet altijd. Het heeft vanaf Westport in het noorden van het eiland tot Invercargill geduurd--helemaal in het zuiden--voor we onze eerste rode lichten passeerden. En die hebben we dan feestelijk doorgevlamd: 't was groen.

Toch een puntje van kritiek op de Kiwi's. Blijkbaar stellen de rijopleidingen in dit land bitter weinig voor. We wachten nog steeds op de eerste Kiwi die de elementaire gedragsregel huldigt van het voorrang geven aan voetgangers. Wellicht is er een puntensysteem in voege waarbij een voetganger omver knallen een bonus oplevert. Idem voor voorbijsteken: de meeste highways zijn banen met welgeteld 1 rijvak in beide richtingen, wat bij nogal wat locals onvermoede rallyrijderstalenten naar boven brengt. Meer dan eens is de term "geflipte klojo" door onze stuurcabine gejaagd om wat ongenoegen te luchten. Al kunnen we af en toe ook eens lachen. Vooral met onze nieuwe hobby: nummerplaatlezen. (Mja, 't zijn soms lange ritten...) Naast rijopleidingen in de aanbieding, hebben de Kiwi ook toegang tot spotgoedkope nummerplaten waarvan ze de lettercombinaties blijkbaar naar believen mogen kiezen. Behalve scheldwoorden en blasfemie lijkt alles toegelaten. De absolute nummers 1 en 2 in onze Hilarische Nummerplaten-wedstrijd kunt u hierboven vinden, al hebben volgende exemplaren mooie ereplaatsen veroverd: "HETFIELD" op een wagen van een hardcore Metallica-fan, "K1NG KONG", en "FARMR 1" op de tractor van een boer ...

Nooit gedacht dat de highway een ideale plek is om ook wat fauna te aanschouwen. We hebben ondertussen al een keure aan koebeesten, hertebeesten, alpacabeesten, en wellicht zeven miljoen schapebeesten in ettelijke varieteiten zien passeren. En wat vogels, uiteraard, al loopt de ontmoeting met ons soms wel een beetje pijnlijk af. Het toeval wil dat Kurt tweemaal achter het stuur zat toen er een mus kopje eerst met de Tupolev wou kennis maken. We zijn van plan om een nieuwe nummerplaat aan te vragen: "BIRD K1LLR"

Nu moet ook niet alle schielijk overleden fauna op de Nieuw-Zeelandse autostrada op ons conto worden geschreven. De absolute vijand nummer 1 is de possum. Voor ons, liefhebbers van alles wat poten en oren heeft en niet al te veel stinkt, is de possum een uiterst lieve fluffy marsipulami. Leken als wij gaan er van uit dat het diertje slechts een dimensie heeft: plat. Totnogtoe hebben we er maar twee gezien in driedimensionale vorm, ook al zouden er zo'n 70 miljoen van rondlopen. De possum moet na de Aussie tijdens rugbymatchen zowat het meest gehate wezen op aarde zijn. Alles is toegelaten om ze naar de dierenhemel te brengen. De overheid voert trouwens een goed georchestreerde genocide om het aantal possums drastisch terug te dringen. Blijkbaar kweken ze als konijnen en vreten ze zowat alles op wat enigszins groen is. Zelfs kinderboekjes worden in stelling gebracht: "The Possum Hunt", bijvoorbeeld, vertelt het verhaal van Blair en Shannon die samen met paps en zijn tweeloop op stap gaan. Opvallend is dat het fotografische verhaal de possum "ontschattigd" en--het kan geen toeval zijn--het opent met in de inleiding "Possums are native to Australia". Lap, de Aussies hebben het weer vlaggen. De kindertjes leren in de loop van het verhaal een valletje zetten, en Blair mag voor de eerste keer schieten. In een hoekje staat volgende safety tip:

"When shooting, it is essential to make sure the animal you shoot at is the right one. Make sure it is not a farm animal or even a person."

Stel je voor dat je een van de zeven miljoen schapen omver zou knallen... Wellicht is levenslang nog de mildste straf die je gegund wordt.

De Kiwi's hebben een sterke band met de natuur, zoveel is zeker. Het Department of Conservation van de overheid krijgt enorme budgetten voor natuurbehoud en de overheid is er als de dood voor dat je vieze beestjes binnenbrengt. Lientje werd tijdens de douane-ondervraging, bijna twee maand geleden, flink uitgevraagd over haar wormwerkzaamheden. Gelukkig kon haar schaapachtige gezichtje ons er alsnog doorsleuren, of we zaten nu al weer twee maand in de Vlaamse winter.

Het is natuurlijk maar de vraag wat onder natuurbehoud wordt verstaan. De band met de natuur mag dan wel sterk zijn, het heeft ook minder welriekende kantjes. De tijdschriften "Pig Hunter" en "Big Game en Fishing" (vrij verkrijgbaar in de supermarkt) hebben zich gespecialiseerd in respectievelijk stevige everzwijnen van het type zoals er in de Ardennen een stuk of vijf rondlopen, en alles wat vier poten heeft en een flink gewei draagt. De foto's in de glossy magazines tonen vooral fiere mannen in para-kledij met een halve bazooka in de rechterhand en een overmaatse Bambi tussen de benen. Niet bepaald smakelijk, zeker niet wanneer Bambi in kwestie dan ook nog eens de tong laat hangen om te tonen dat hij dat echt niet leuk vind. Vermits het familiemagazines betreft mogen ook de kleintjes niet vergeten worden. Het lezerspubliek wordt aangespoord toch maar die vakantiekiekjes in te sturen, wat dan uitmondt in een dubbele fotopagina van de fiere kleine Bruce met zes dode eenden rond de nek gebonden, en de schattige Billy (7) die met een paar welgemikte schoten een halve kinderboerderij omver heeft gemaaid. Daar sta je dan in de supermarkt, met dat kipfiletje in je karretje...





Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |