nathalie en kurt gaan circleair travel blog

St Pauls at Dunedin

vlaamse klassieker

Oamaru klassieker




Twee maand is net een tikje te weinig om de nationale psyche van een land te doorgronden, maar laat ons toch maar eens een poging wagen tot wat amateur-antropologie. Reizen is vaak een stukje teruggaan in de tijd. Of toch tenminste op zoek gaan naar de geschiedenis van een plek. In Europa lijkt dat vanzelfsprekend, maar met die ex-kolonies zoals NZ ligt dat toch nog even anders. Hier kom je steeds twee geschiedenissen tegen: dat van de oorspronkelijke bevolking, en dat van de settlers.

Het blijft ons opvallen hoe weinig we met het Maori-verleden geconfronteerd worden. Ja, in een museum vliegen de Maori-artefacten langs de oren, maar in het dagelijkse reizen is dat toch eerder een pover gegeven. Een dorpje heeft al eens een marae (een gemeenschapshuis), en je komt wel eens langs een pa (een bult op het aardoppervlak, dat vroeger een verdedigingsfort was), en heel af en toe is er wel eens een rotstekening te vinden. Maar verder nougabollen. En dan is er die tweede geschiedenis, van de early settlers, dat voor ons althans stukken zichtbaarder is. Zeker op het Zuidereiland heeft zowat elk boeregat van tien-man-en-een-schapekop haar eigen museum. Een kilometer voor je het dorpje in kwestie binnenrijdt hangt er dan steevast naast de baan een handgeschilderd bord dat de geachte bezoeker naar het Unique Settlers Museum lokt. Een museum met een al even unieke collectie vintage machinery, wat gewoon een eufemisme is voor een hoopje verroest ijzer met vage trekken van wat ooit traktoren waren. Soms wanen we ons zo in Engeland. Dunedin is qua architectuur zowaar Edinbugh, maar dan zonder dat Schotse accent. En Christchurch is gesticht door de Anglicaanse kerk. Brave zielen die met de hulp Gods een nieuwe toekomst ver onder de evenaar kwamen zoeken. Bij Kurt brak bij het binnenrijden van de stad meteen het angstzweet uit, maar gelukkig hoefde hij zich niet te bekeren om er binnen te mogen. Af en toe zijn er die vergeten parels. Oamaru, bijvoorbeeld, heeft een centrum van drie straten waar je zo terug het verleden binnenstapt. Ergens tot in de jaren 1920. Grijze pakhuizen, een oude taverne, een gerestaureerd toneelhuis. Alsof je even in een sepia wereld binnenstapt.

En ondanks die twee verschillende geschiedenissen is er toch zoiets als een natie, of nationaal gevoel. Je ziet het en voelt het gewoon op de straat, en af en toe wordt het ook nog eens bevestigd door diepgaand fundamenteel wetenschappelijk onderzoek. De Taranaki Daily Herald--iets zoals de Streekkrant, maar dan zonder de advertenties voor te koop staande kinderwagens—meldde onlangs nog dat in recent onderzoek NZ een vierde plaats scoorde in een peiling rond nationale gevoelens. Op nummer een de VS. Uiteraard. Belgie werd natuurlijk weer wijselijk doodgezwegen.

Af en toe zie je de mechanismen aan het werk die het natie-gevoel wat helpen versterken. Bijvoorbeeld wanneer Australie ter sprake komt. "We support New Zealand and anyone playing against Australia" is een van de fijnste slogans die we ondertussen op T-shirts mochten terugvinden.

Nergens is nationaliteitsbesef duidelijker als in de sport. Als Vlaanderen koersgek is, dan zijn deze knapen hier sportgek. Binnenkort komen de Commonwealth Games eraan, de Olympische Spelen voor iedereen met een Engels accentje. En ja hoor, ze hebben plaats in Australie.

In het kader van de zelfontplooiing zetten we het af en toe ook eens op een lopen. En dan valt het op dat we bijna nooit de enige zijn. Iedereen lijkt wel iets te doen qua afbeulen van het lichaam. Lopers komen we geregeld tegen, maar in de grotere steden nog het vaakst fietsers. De Tommen Boonen flitsen in massa's voorbij. Vlaanderen is dan toch niet de enige koersgekke plaats op aarde. Opvallend feit: naast coureurs ook verdacht veel coureuses. Wellington had vorige week trouwens het Wereldkampioenschap Wielrennen voor Vrouwen te gast. Winnares: een obscure Nieuw-Zeelandse. Doorgestoken kaart, vermoeden we. Bij het zien van al die vrouwen op fietsen is Lientje zich al luidop beginnen afvragen of ze dat ook niet graag zou doen. Kurt knikt dan meestal zeer enthousiast, al zit hij dan tegelijkertijd te kwijlen richting fietsende deernes. Uiteraard betreft het hier professionele kwijl vermits hij enkel oog heeft voor de carbon frames en Record-vitessen, en tot nader order niet voor de berijdsters ervan.





Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |