nathalie en kurt gaan circleair travel blog

bus op 90 mile beach

90 mile beach

lientje op cape reigna


Hoe ver is ver? Tussen auckland en het verste puntje van het verre noorden is het slechts 440 kilometer bollen. Over een highway dan nog; zij het dat de "highway" net iets teveel eer is voor een eenvaksbaan dat bocht en kronkelt tot je er het noorden bij verliest, en dat voor het laatste deel zelfs unsealed road is. Asfaltloos: keitjes en heel veel stof. Bovendien vlamt onze Tupolev-annex-brooddoos hoogstens honderd per uur. Met rugwind. Het kon echter ook makkelijker: over Ninety Mile Beach (al is dat in realiteit slechts een luttele Sixty Miles lang; Kiwi's durven blijkbaar al eens te overdrijven...)

Beeld je in: je staat op een breed zandstrand dat zich links en rechts tot in het oneindige lijkt te strekken. De groene Tasmaanse Zee rolt stevige golven op het strand. De wind staat strak. Je komt net uit het water en besluit wat tuatua-schelpen te gaan zoeken, een soort mosselen. In de hoop er vanavond wat in de pot te kunnen draaien (een ijdele hoop, trouwens. Volgens zowat iedereen die we ontmoeten liggen de tuatua zomaar voor het rapen. Wij daarentegen vinden er nuldebotten. En zeggen dat we dan nog aan de kust opgegroeid zijn...) Enfin, je staat daar maar wat rond te draaien, tot plots... VROAR!! En dan nog eens: VROAR!!! Op het beenharde zand van Ninety Mile beach, jongens en meisjes, zoeven de bussen en auto's je zomaar tegen een rotvaart voorbij. Met wat onoplettendheid en malchance kun je jezelf tot bumpersticker manouvreren.

Ninety Mile beach strekt helemaal tot aan Cape Reinga, waar de Tasmaanse Zee en de Stille Oceaan elkaar nogal schuimend ontmoeten. En waar wij onze eerste echte trekking gepland hebben. Ware het niet voor de 'four seasons in one day', zoals Crowded House ons al wist te bezingen [volgens Kurtman trouwens echte Kiwi's; kan iemand dat even bevestigen? tnx]. De dag van de tramping krijgt ook het verre, verre noorden haar deel van het barsclechte weer dat nu al dagenlang het Zuidereiland teistert. Stormwind, het regent 's ochtends oude wijven, en het ziet er, kortom, maar zeer belabberd uit om eventjes twee dagen met een rugzak op zwier te gaan over open stranden en kliffen. Na een rondje tandengeknars en gevloek trekken we onze staart in, en rijden dan maar gewoon met de Tupolev-mobiel naar de kaap. Waar ons een weids panorama wacht van... potdikke mist. Op de achtergrond horen we wel de golven op de rotsen inbeuken. Klank zonder beeld. Een half uur later staat de moed ons in de wandelschoenen, maar voltrekt er zich een bijbels mirakel boven onze hoofden: na een striemende regenbui breekt de hemel open en mogen we zowaar de eerste schuchtere zonnestralen aanschouwen. Kurt werd er haast religieus van. Het uitzicht was al even overweldigend Testamentiaans: een ruwe rotskust en de zee die er met gretigheid op inbeukt. We werden er een beetje stil en nietig van.

Een paar uur later stonden we weer onder een loden zomerzon tropisch te wezen. Welkom in het tropische noorden waar je meteo-gewijs alles--behalve sneeuw--voorgeschoteld kunt krijgen. Wat voorschotelen betreft: we mogen bij deze graag een lans breken voor de culinaire megatastische finger food van de Mangonui Fish Shop. De fish and chips aldaar worden geserveerd in de luwte van een fjord-achtige omgeving. Het is het equivalent van ons frietkot en doet ons in een vlaag van medeleven ook eens aan u denken, beste lezer. Al zitten wij wel in korte broek :-P





Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |