nathalie en kurt gaan circleair travel blog

afkoeling 'the Delhi way'

openbaar vervoer 1

openbaar vervoer 2

goddelijke interventie

mensenmassa




Zoveel duizenden kilometer dichter bij Belgenland, en toch zoveel verder weg. Welkom in Delhi, waar chaos en stof en tropische temperaturen heersen. Hier zitten veertien miljoen mensen in een stad samengepropt. En het lijkt alsof ze alle veertien miljoen naar ons zitten te staren. De vreemde eenden in de bijt zijn wij, zoveel is duidelijk.

We dachten op ons gemak te komen genieten van het cultureel patrimonium. Slenteren door de bazaars, een bezoek aan een monument, een klassieke wandeling door de stad. Wie weet zelfs een terrasje; blik op oneindig en met een halflege blik wat zitten mensenkijken. Dat was de theorie. De praktijk is echter van een totaal andere orde.

Ten eerste worden we nogal gedwarsboomd door de hitte. We beseffen de diepere psychologische impact van een oven op een braadkip. De temperatuur loopt op tot boven de veertig Celsiaanse graden. "Summer hot, mister!" En dan in een adem: "please step in my taxi. I drive you to shop."

Naast de meteo moeten we ten tweede ook rekening houden met een ander element, de plaatselijke cultuur. In de korte tijd dat we hier nu zitten, kunnen we duidelijk drie belangrijke regels in de Indiase samenleving onerscheiden.

regel 1: organisatie is voor mietjes

Wie wil nu in zo'n netjes geordende samenleving leven, waar alles voorspelbaar is? Daar is toch niets spannends aan? Orde en netheid verveelt, dat moet toch duidelijk zijn. Waarom bijvoorbeeld links rijden als je ook rechts kan rijden? Of in het midden. Of gewoon tegen de stroom in. Nu we zonder hippe automobiel door het leven gaan, moeten we roeien met de riemen de we hebben. Het openbaar vervoer bestaat vooral uit riksja's en tuf-tufs die ons met veel plezier door de straten willen rondvlammen. Gisterenavond nog zaten we middenin een James Bond-scene waarin we op een van de drukste rondpunten van de stad aan een rotvaart tegen het verkeer ingereden werden. "I take shortcut to hotel!", gevolgd door iets wat er in de achteruitkijkspiegel uitzag als een geconcentreerde Michael Schumacher-blik. Lientje deed voor alle zekerheid gewoon de ogen dicht en Kurt heeft voor de eerste keer in zijn leven beroep gedaan op de verenigde krachten van Brahma, Vishnu, Krishna en alle andere Hindu-goden. We kunnen het toch nog voortvertellen.

regel 2: de gast moet verwend worden, koste wat kost

Het moge ook duidelijk zijn dat de gemiddelde Indier niets liever doet dan de bezoeker verwennen. "You are our guest. You happy, then I happy" klinkt het unisono. Al gaat de liefde vaak niet verder dan de portemonnee diep is. "I drive you to shop now?"

Wij van onze kant zijn uiteraard niet vies van wat plat consumentengedrag, al noemen we dat eerder de plaatselijke economie ondersteunen. We krijgen allerlei toeristenkitsch in de schoot geworpen, cheapest price of course. Maar ook allerlei alledaagse dingen. We hebben helaas al een paar fabuleuze aanbiedingen moeten afslaan voor badmintonraketten (zonder pluimpje), universele pannenhendels, en een kaart van India van vier vierkante meter, ideaal om in een klaslokaal op te hangen. De verleiding tot kopen was amper tegen te houden.

De belangrijkste regel is echter onmiskenbaar de derde regel:

regel 3: Lientje is God

Volgens Kurt scheelt er iets drastisch aan het leidingswater van de stad. Dat is de enige verklaring die hij kan vinden voor de massahysterie en totaal overdreven personencultus rond Lientje. Lientje zelf is er ondertussen al van overtuigd dat ze met een aureooltje rondloopt. Het is, beste mensen, zover gekomen dat ze van haar eigen vent begint te eisen dat hij rozenblaadjes op haar pad zou gaan strooien! Het vereringsgedoe is op amper twee dagen totaal de spuigaten uitgelopen. Wanneer Prinses Lientje door de straten schrijdt (ze "wandelt" trouwens niet meer; ze "schrijdt") wordt ze constant aangestaard. Staat ze even stil, en hebben de mensen al hun moed samengeraapt, dan wordt een poging tot gesprek aangeknoopt. Een gesprek dat altijd de vraag inhoudt vanwaar ze afkomstig is. "Belgium" is dan het meest eerlijke antwoord, al zie je ze vermoeden dat "Heaven" het echte antwoord is. Het gesprek loopt steevast uit in een Angelina Jolie-achtige fotosessie waarbij de ganse familie met het goddelijke creatuur op de foto mag, waarbij babies in haar armen geduwd worden (wellicht in de hoop een zalvend gebaar te mogen ontvangen), waarbij stoere militairen plots weke pubers worden, en waarbij haar lengte uitvoerig becommentarieerd wordt. "En Kurt?", vraagt u zich ongetwijfeld af. Wel, als Lientje zich tot Angelina Jolie verhoudt, dan verhoudt Kurt zich duidelijk tot Brad Shit. Kurt wordt netjes getolereerd, al is het maar omdat hij bij de entourage van de prinses lijkt te horen. Zelfs de paar woordjes Hindi die hij ondertussen van buiten heeft geblokt zijn niet altijd bij machte om ook hem dat goddelijke aura te verschaffen. Hij wacht nog steeds op het eerste bloedmooie Indiase meisje dat in hem een goddelijke verschijning ziet.





Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |