nathalie en kurt gaan circleair travel blog

de riksja-race in volle gang

soms heel moeilijk kiezen uit vervoersmiddelen

bodyguards zijn soms noodzakelijk

wie is de mooiste van heel het land....




Ergens zijn is een zaak, er ook effectief geraken is van een totaal andere orde. Gelukkig staat dit land volledig in het teken van het transport. Al wat puft en tuft wordt ingezet om ons, de reizende mens, van dienst te zijn.

Als in Vlaanderen de trein altijd een beetje reizen is, dan zijn de Indiase spoorwegen een heuse expeditie. Het vergt minstens een hogere opleiding om wijs te raken uit de uurroosters en treinnamen van het spoorwegnetwerk. Lientje heeft in de voorbije weken alvast een niet te onderschatten inzicht opgebouwd in treinnummers, Shatabdi-expressen, waiting lists, en vertrek- en aankomsttijden van de Indiase treinen. Ze moet ondertussen zowat de enige mens op aarde zijn die een traject kan uitstippelen op basis van de honderden tabellen van Trains at a glance, een lijvig boekwerk dat het onderzichtige Indiase spoorwegnetwerk mogelijkerwijs nog ondoorzichtelijker maakt. Al die kennis is goud waard wanneer we staan aan te schuiven aan het speciale loket voor toeristen. Of juister gezegd, het loket voor Foreign Tourists and Freedom Fighters. Of nog juister gezegd, aan het loket voor deze twee categorieen van mensen en de lepralijders, de kankerpatienten, de blinden (met begeleider), en de vrouwen. Allen krijgen ze van de overheid de mogelijkheid om in een verkorte wachtrij aan te schuiven, gecombineerd met een genereuze korting op het treinbiljet. Behalve de toeristen, dan. Die betalen naar goede gewoonte de volle pot. Vermits wij altijd de enige westerlingen in de ellenlange rij zijn, moet India wel vol steken van reizende vrijheidsstrijders, leprosen, en terminalen tout court. Van vrouwen meestal geen spoor.

Wanneer we eindelijk aan het loket geraken, moet er geheel conform de wetten van de bureaucratie een foutloze en schriftelijke aanvraag tot spoorvervoer aan de loketbeambte overhandigd worden. Al naargelang de stemming van de dag werkt hij dan de zaak grommend en roepend af, of durft hij met een kamerbrede lach in de richting van Lientje een printerbiljet overhandigen. Dat biljet is meer dan goud waard, want het verschaft toegang tot het perron, waar dan weer lijsten uithangen van bevestiging van zitplaatsen, voor zover je niet tot de waiting list bent veroordeeld. Ons bezoek aan India heeft een papierspoor tot gevolg waarvoor helaas al een flink stuk Amazonewoud is gesneuveld.

In het beste geval vertrekt de trein op de afgesproken dag op het juiste uur, zoals dat het geval is met de duurdere Shatabdi-expressen. In het op een na beste geval vertrekt ze gewoon tien minuten te vroeg, een euvel dat makkelijk kan verholpen worden door zelf een kwartier vroeger dan de vertrektijd op het perron te verschijnen. In het slechtste geval ben je tot een trein veroordeeld die al ettelijke honderden kilometers in de wielen heeft. In dat geval ben je de klos met vertragingen die makkelijk tot vier, vijf uur kunnen oplopen. Soms lijkt het een betere strategie om op de trein van de vorige dag een plaats te reserveren, in de hoop dan de volgende dag netjes op tijd de trein in te kunnen stappen.

Buiten het station van aankomst is de sfeer nog chaotischer. "Where you go?!" Zonet werd je nog bijna de poten vanonder het gestel gereden, nu hangt de chauffeur van de riksja met een brede grijns uit de stuurcabine. Ondertussen sputtert zijn tweetaktriksja; klaar voor wat de start van een Grand Prix lijkt. Weerstand is zinloos. Je wil eigenlijk veel liever eerst een stukje lopen tot aan de riksja's die buiten het stationsplein rondtuffen. Daar is er minder kans om aan het verkeerde hotel afgezet te worden. Want jouw hotel is steevast ofwel volgeboekt, ofwel afgebrand, ofwel overwoekerd door ongedierte. Gelukkig weten ze zelf een fijn hotelletje staan, met aangepaste very cheap-prijzen uiteraard. Of je wil gewoon even de sfeer opsnuiven, ook al houdt dat in dat je de longen eerder vult met roetdeeltjes dan met zuurstof. Je probeert je reisintenties op vriendelijke doch kordate wijze duidelijk te maken: "Sorry, no hotel. Walking only, thank you." De blik die je dan krijgt houdt het midden tussen een totaal onbegrip en een beschuldiging dat je met al dat gewandel de lokale economie naar de botten helpt. Soms lukt het wel even een chauffeur af te wimpelen, maar die wordt dan wel al snel gevolgd door nog een. En nog een. En elvendertig keer hetzelfde: "Where you go!?" Niemand die aan die aanhoudende vragenregen kan weerstaan. "Oh well, Hawa Mahal please", het sprookjespaleis in het centrum van de stad. Voor de lieve vrede ben je dus wel verplicht een veelgebruiker van het publiek transport te worden.

Dat ding sputtert en spettert, over brede lanen en tot in de smalle steegjes van de bazaars. De stuurbehendigheid van de rickshaw driver is legendarisch. Wanneer Lientje weer eens de ogen sluit om het komende onheil weg te filteren, ziet Kurt nog net hoe we op een haar na een voetganger missen. Of een lui herkauwende koe, die plots vindt dat dat ene sprietje gras aan de overzijde van de baan toch nog een fijne lunch zou maken. In de achterbak, dat eerder op maat van een lilliputter lijkt gemaakt, proberen we ons vast te houden aan al wat los of vast zit. Zonder vering geeft zo'n riksja vermoedelijk dezelfde sensatie als het gebruik van een schietstoel in een straaljager. Lientje is al meermaals bijna dwars door het canvasdak gecatapulteerd.

Ook de autoriksja's hebben zwaar te lijden onder de hoge olieprijzen. Bij de onderhandelingen over de prijs van de rit worden we verdacht vaak geconfronteerd met de prijzenpolitiek van de OPEC. "Petrol very expensive, sir!" Waarna we in een ruk naar de pomp worden gereden om aan te tonen hoe duur de naft nu eigenlijk staat. Dat brandstof tegenwoordig kostbaar is maakt de bewaker van het pompstation duidelijk. Vooral 's mans tweeloop dan. Niet betalen na een tankbeurt leidt in Vlaanderen tot een proces-verbaal. In India krijg je voor datzelfde vergrijp gewoon een lading hagel in de derriere gepompt.

Milieuvriendelijker transport is er gelukkig ook voorhanden, al brengt dat haast altijd knagende gewetensproblemen met zich mee. Een fietsriksja wordt steevast aangedreven door een pezig ventje van amper anderhalve meter groot. Een ventje dat dan nog eens oud genoeg is om onze grootvader te kunnen zijn. Gutsend van het zweet onder de brandende zon probeert de goede man dan de pedalen rond te krijgen. Ondertussen proberen die twee luie konten achteraan zichzelf wijs te maken dat ze toch maar die fragiele lokale economie helpen steunen. Kurt heeft meermaals van plaats willen wisselen bij het zien van die onmenselijke inspanningen om ons een paar meter vooruit te brengen. Helaas, die Flandrien-benen van hem zijn ook niet meer wat ze ooit geweest zijn. En bovendien valt niet te tornen aan het eergevoel van de chauffeur in kwestie. Die ene man die we in naam van de hitte en de grote afstand expliciet verbod gaven om ons verder op te wachten, is ons zowaar komen stalken. "Please, I drive you to hotel! Please, I have many children!!" Probeer dan maar eens van je hart een steen te maken... En wat dan te denken van die chauffeur van minstens 70 jaar oud? Eerst was er de misleiding met het argument dat hij een autoriksja heeft, terwijl het een fietsriksja bleek te zijn. We voelden ons al derde-leeftijdmishandelaars tot we aanboden om op een stevige helling zelf te gaan duwen. Onze hulp werd in dank aanvaard. De klim verliep weliswaar traag maar voorspoedig. Tot mijnheer op de top in een vlaag van amateurtheater plots een astma-aanval veinsde. "Very difficult!". De neiging om onze portemonnee wijdopen te gooien voor bewezen diensten werd op slag eveneens very difficult.



Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |