nathalie en kurt gaan circleair travel blog

spanning in het publiek voor wat komen zal

talrijke Indiers op het appel

hef het vaandel!

testosteron bij de vleet

we zullen die Paki's eens gaan aanpakken

"awel gasten, wa is't?"

"mama, papa... kijk, mijn nieuwe nationaliteit!"




Als we de Indiers moeten geloven, dan eindigt hier het aards paradijs en begint achter het zware metalen hekken ginder de hel. Dit is het grensdorpje Attari, een obscuur oord vooral gekend voor de dagelijkse grenssluitingsceremonie. Ginderachter ligt aartsvijand Pakistan, een oord vol terroristen en andere mensen van slechte wil. Gelukkig zitten wij veilig in the world's greatest democracy. Echte Indiers hebben het woord "overdrijving" allang uit hun woordenboek geschrapt.

De twee landen hebben het nu en dan eens met elkaar aan de stok. De kwestie Kashmir en de demarcatie van de grens blijft hen bezighouden. In 2001 stonden de twee kernmachten nog op het punt van oorlog. Dagelijks melden de kranten dat die moslim-fundamentalisten en door Pakistan gesponsorde terroristen weer moordaanslagen hebben uitgevoerd, vooral in de regio hier een paar honderd kilometer meer naar het noorden. En als ze de brave Indische werkmens niet uitmoorden, dan doen die vervloekte Paki's moeilijk door een eigen kandidaat naar voor te schuiven voor de post van VN-Secretaris-Generaal. Een post die uiteraard de Indiers toekomt. Maar neen, die moslims moeten nu eens altijd moeilijk doen!

Elke avond om klokslag half zeven wordt de grens tussen de landen ceremonieel gesloten. In normale tijden zou dat niet veel poeha opleveren, maar dit zijn geen normale tijden. En dus mag er veel poeha gemaakt worden. Het lijkt ons vooral een zeer ongelijke strijd. Alsof Manchester United het zou moeten opnemen tegen F.C. Bommerskonten. Aan Indiase zijde staan er drie keer meer publieke tribunes, worden er drie keer zoveel grenswachters in de strijd gegooid, en wordt er honderd keer meer kabaal gemaakt. Pakistan is de underdog in deze propaganda-oorlog, en wij zijn eventjes geneigd het voor de underdog op te nemen.

Eventjes, want de overmacht is gewoon te groot. In plaats van luidkeelse steun aan de overbuur proberen we een andere, meer subtiele, strategie: ongezien in de massa's infiltreren. Dat doen we via een zeer amateuristische poging tot camouflage, met een Indiaas vlaggetje en een dito zonneklep als voornaamste attributen. Het zijn vijgen na Pasen: "which country, please, sir?" Wij zijn ondertussen al gewoon om steeds onze tricoloren nationaliteit kenbaar te moeten maken. Dat is steevast de eerste vraag die we naar het hoofd gegooid krijgen. Maar trop is teveel. Nadat iemand verrukt antwoordde dat "I am very blessed to meet Belgian peoples, thank you!" dacht Kurt eens te gaan polsen of een alternatieve nationaliteit evenveel sympathie zou opwekken. Zo komt het dat we hier ook bekend staan als Francois and Francine from France, en als Bavo en Bavette from Burkina Faso. De sympathie voor onze nieuwe nationaliteit bleef even overweldigend. Het maakt hun dus geen zier uit; we komen van ver en dat is meer dan voldoende om hun steun te krijgen. Vanavond, echter, houden we het braafjes op Nathalie and Kurt from Belgium. Met ons Indiase petje op hebben we in elk geval het hart van India gestolen.

De ceremoniele afrekening met de Pakistani is allesbehalve verfijnd. Het geheel draait op een soort carnaval-nationalisme waarbij horen en zien vergaan. Tegen een achtergrond van luidruchtige muziek en het unisono scanderen van Hindustan! Hindustan! wordt de plechtigheid afgetrapt door de jeugd. Vrijwilligers uit het publiek mogen ter opwarming agressief met de vlag op en neer tot aan het hekken spurten, wat de vijand aan de overzijde het gevoel moet geven dat ook de jongste generatie de Indiase zaak onvoorwaardelijk steunt. Hoe dichter tegen het hekken, hoe wilder het publiek. De ouders in kwestie zwellen van fierheid en geluk; de toekomst van zoon/dochter kan niet meer stuk.

Na het vendelzwaaien begint het echte werk. De professionals mogen tonen wat zij in hun mars hebben. Letterlijk. Een klein peloton fiere militairen stapt op de grens toe. Borst vooruit, handen rond het wapen geklemd, een supersnelle ganzenpas. Het publiek gaat nu volledig uit het dak. Daar zal de vijand niet van terug hebben! Het is het gedrag van pauwen. Geen wonder dat de pauw een nationaal icoon is.

Aan de overzijde zitten ze evenmin stil. Daar wordt er ook assertief op het niemandsland tussen de twee staten afgestapt. En onder ons gezegd en gezwegen, de Pakistaanse uniformen zijn nog spectaculairder. Wij besluiten die visie netjes voor ons te houden; je moet nu ook geen knuppel in het hoenderhok werpen.

Het moment supreme is er een van opvallende samenwerking tussen landen die er alles aan doen om toch maar niet te hoeven samenwerken. Het strijken van de vlaggen wordt voorafgegaan door een internationale handdruk van net geen milliseconde. Door onze verrekijker zien we de twee korpscommandanten elkaar strak en onbewogen in de ogen kijken. Maar we vermoeden dat ze het vanbinnen uitschreeuwen omdat ze elkaars hand tot moes knijpen. De vlaggen komen geleidelijk naar beneden. Beide zijden laten hun trompettisten de zaak begeleiden. Waar de ceremonie voorheen een kakofonie van lawaai was, klinkt het nu plots als een geoefend orkest. Geen van de beide vlaggen wappert hoger dan de andere; dat zou het einde van de wereld zijn. Even kruisen ze elkaar, als in vriendschap. Uiteindelijk worden ze op perfect hetzelfde ogenblik ontkoppeld. Met een mep worden de poorten dichtgeslagen en mag het lapje textiel de nachtrust gaan aanvatten, want morgen moet ze weer fier gaan wapperen. Op exact gelijke hoogte van dat andere, vijandige, lapje. En het publiek? Het publiek stormt na de feiten richting grenspoort: een foto met een zichtbaar claustrofobe grensbewaker moet het heuglijke evenement vereeuwigen.





Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |