nathalie en kurt gaan circleair travel blog

vieruurtje in de bergen

gompas in de bergen

kleine keppes in de bergen

coole monnik in de bergen

vrachtverkeer in de bergen

nike aan de top

eerste klasse team

coole fuifbeesten

monniken stelen de show




Als Nepal het dak van de wereld is, dan is Ladakh ongetwijfeld de zolderkamer. We zijn de hitte van de Indiase laaglanden ontvlucht en hebben koelte gevonden in de stoffige zolderkamer van het land. Stoffig en tegelijkertijd adembenemd vermits dit maanlandschap tussen de 3500 en 5000 meter hoogte boven zeeniveau ligt. Het is toch even diep ademhalen voor mensen met zeebenen.

Ladakh is meteen ook een totaal andere wereld. Het hart van de Ladakhi ligt dichter bij Nepal en Tibet dan bij de rest van India. Het hindoeisme en het sikhisme liggen ver van hier; dit is boeddhistisch gebied. Tussen de bergen wemelt het van de boeddhistische abdijen of gompa's, relikwieschrijnen of stupa's, en overal wapperen kleurrijke gebedsvlaggetjes. Heel veel kleur, om de overdaad aan grijs te camoufleren wellicht. Want naast het harde blauw van de lucht en het spierwit van de bergtoppen is grijs dominant. We zitten een flink stuk boven de boomgrens. Zonder menselijke inspanning groeit op deze hoogte omzeggens niets. Waar de Indus-rivier wordt geirrigeerd ontstaan er netjes afgebakende groene oases. Overleven op deze hoogte, zullen we leren, vergt heel veel inspanning.

Acht dagen en iets meer dan honderd kilometer scheiden ons van Hemis gompa, waar er naar jaarlijkse traditie een tweedaags traditioneel festival wordt gehouden. Maar voor we ginder kunnen gaan meefeesten moeten we eerst die honderd kilometer verteren, over hoge bergen en dwars door diepe dalen. Te voet.

Verteren, het wordt de komende acht dagen een sleutelwoord. Traditioneel associeren we een trekking met harde ontbering en een overlevingsdieet van gevriesdroogde pasta's en een lat chocola. Goeie chocola is hier echter al even zeldzaam als de Verschrikkelijke Yeti, waardoor we op zoek moeten naar alternatieven. Dat alternatief dient zich aan onder de vorm van eigen paard is goud waard. We gaan na wat onderhandelingen over lievelingsgroenten en taboedesserts niet op trekking, maar integendeel op een heuse expeditie. Een gids-slash-kok, een paardenmenner en vier paarden staan voor acht dagen ter onze beschikking. Dit is trekking in Sheraton-stijl. Acht dagen langen hoeven we niet te koken of een rugzak te dragen. We worden nog net niet in slaap gewiegd met een aai over de bol. Voor de rest is dit pure culinaire verwenning op grote hoogte. Ontwaken in de tent met een tas dampende thee voor de neus, het zet Lientje meteen aan het dromen. Even laat ze uitschijnen dat zulks gebaar ook thuis wel zou mogen, maar Kurt is kordaat... "neen, ik denk er zelfs niet aan!" Alles wordt ons voorgeschoteld door twee man en vier paardekoppen: ontbijt, lunch, vieruurtje en driegangendiner inclusief frietjes, wat bij Kurt bijna tot tranen van blijdschap leidt. Een half jaar rondlopen met een frietdeprivatie, het geeft merkwaardige psychologische effecten.

Van de maan naar Mars is slechts twee dagen lopen. Van Leh naar de Markha-vallei, om precies te zijn. De jongens van NASA hadden zich al die moeite kunnen sparen om robotjes naar de rode planeet te sturen; ze hadden ze beter in deze vallei geparkeerd. Een schandalig schoon decor van bruinrode steenwoestenij waar de tijd al eeuwen lijkt stil te staan. De NASA-boys hadden zich wel moeten uitputten in verklaringen voor de tientallen stupa's en perfect gecamoufleerde nederzettingen in de vallei. Er is dan toch leven op Mars, al lijkt dat leven verstoken van alle belangwekkende maatschappelijk-technologische revoluties van pakweg de laatste vijfhonderd jaar. Niets wijst erop dat de opmars van de bikini, de vaatwas of de iPod grote indruk op de bewoners van de vallei heeft gemaakt. Ooit was dit een bloeiende handelsroute tussen oost en west. Ondertussen trekt men al jaren bij het ochtendgloren naar de terrassen in de hoop er tegen valavond een paar kilo rijst te kunnen oogsten. Eigenlijk lijken wij de buitenaardsen.

Ons medisch bulletin op 5 kilometer hoogte oogt verrassend goed. De longblaasjes van Lientje functioneren geheel tegen de verwachting in zelfs hier op niveau. De hoogteziekte manifesteert zich de eerste dagen enkel in wat hoofdpijn. Alleen doet de ijle lucht Kurt misschien nog meer onzin dan gewoonlijk uitkramen. Maar ook dat probleem is hopelijk van tijdelijke aard.

De achtdaagse mars is eerder een pelgrimstocht dan een trekking geworden. We zijn net op tijd voor het Tse-Chu festival in Hemis gompa. Dit is de Torhout/Wechter van Ladakh; de serene abdij wordt in die twee dagen overrompeld door een niet te stuiten stormvloed van Ladakhi en toeristen, en wordt vakkundig getransformeerd tot een spetterend festijn van zang, dans, en gekletter met trommels en trompetten. Hemis gompa wordt Gompa Lawijt. Megafoons schallen allerlei klanken die de gemaskerde dansers op het middenplein aanzetten tot het uitbeelden van voor de totale leek onbegrijpbare taferelen. De Ladakhi zelf gaan zwaar uit de bol, slaan al eens een mea culpa, en durven op een onbewaakt ogenblik zelfs in een hagelwitte lach uitbarsten. Wij, van ons kant, zien een marathonsessie van handjedraaien-koekebakkezwaaien. Tussen al die drukte in mogen we ongewild figureren in de opnames van een Bollywood-aktiefilm. Het is niet de eerste keer dat we de indruk hebben dat we niet op Mars dan wel in een compleet ander heelal zitten.





Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |