nathalie en kurt gaan circleair travel blog

doet ie het, of doet ie het niet?


State Highway number 1, zeg maar de E40 van Nieuw-Zeeland. Een laag bitumen dwars door de heuvels ten zuiden van Auckland. De viervaksbaan is ondertussen een smalle tweevaksbaan geworden. De zon schijnt, alles zit perfect mee. De gids omschrijft de streek voor Hamilton als het heartland van de Maori-bevolking, waar nogal wat stammen hun historische rechten hebben kunnen afdwingen. We zitten in een stukje niemandsland op 60 kilometer van de meest nabijgelegen stad, Hamilton. Plots die ene opmerking: "Te heet!"

Half beseffend waar het werkelijk om draait beantwoordt Lientje die stelling met: "Het is nu niet het moment, kurtje ;-)" Dan dringt het bij haar door waarom Kurt half stoned naar dat metertje op het dashboard zit te turen: de Tupolev, ons werkpaard, zit in de problemen. Het ding loopt te warm. Okee, we mogen vandaag al driehonderd kilometer achter de rug hebben, dat mag nog geen reden zijn om plots zeer temperamentvol aan te geven dat het welletjes is. Er hangt ondertussen ook al een vies luchtje in de cockpit van onze rijdende brooddoos; het ruikt wat verbrand. Hoog tijd om even aan de kant te gaan staan. Maar waar?

Even verderop is er een afslag. Een klein straatje waar we even op adem kunnen komen, naast een paard en een koppel geiten die wel wat afleiding kunnen gebruiken in hun grazend leven. Het zweet breekt ons uit: zou de Tupolev hier en nu de geest geven? Wanneer we de motor afzetten horen we dat onheilspellende geluid: opborrelend water. Alsof we op een bron zitten. Letterlijk, want in de Tupolev zit je bovenop de motor, zoals het echte truckers betaamt. Ook al rijden echte truckers met de vlam in de pijp, is dat toch iets wat we ten alle prijze willen vermijden...

Zelfs de mechanieker-aan-boord Lientje weet niet meteen raad wanneer we de motorkap openen: het ruikt onorthodox en de zaak staat oververhit. We besluiten de Tupolev even te laten rusten, en straks eens opnieuw te proberen.

Tien kilometer verder stijgt de motortemperatuur alweer tot zeer tropisch. Opnieuw een stop inlassen. Deze keer pakken we de zaken uiterst professioneel aan. We bellen de AA Road Assistance (zowat de tegenhanger van Touring Wegenhulp), waarvan we lid zijn. Een half uurtje later komt de reddende engel aangereden, in de gedaante van een sleepwagen. Niet meteen een geruststellend gevoel. De man in kwestie is bovendien niet bepaald bemoedigend qua omschrijving van de situatie: hij weet ook niet echt wat de oorzaak kan zijn. Met zo'n oude doos loopt het spectrum van oplossingen uiteen, gaande van dure herstellingen tot peperdure vervangstukken. Slik... Plots ontdekt hij een loshangende rubberen tube. "Waarvoor dient dat?" vraagt hij ons. "Geen idee," antwoorden we unisono, "you're the expert." Hij weet het dus ook niet, maar we hoeven er ons niets van aan te trekken, hij zal dat wel even fiksen, want het zou kunnen dat daar het probleem van onze ellende ligt. De man is niet van enig McGyverism gespeend, en loopt richting dichtsbijzijnde boom, trekt er een twijgje af, en foefelt het ding in de tube. Grote ogen bij het Belgische publiek, natuurlijk. Daarna krijgen we de zegen om te vertrekken...

Zal de Tupolev terug de oude worden? Zal hij zoals vanouds over de Nieuw-Zeelandse heuvels en bergen scheuren, of is hij op weg naar het autokerkhof? Zal een twijgje de mobiliteit van een Belgisch koppel redden? Geraken we vanavond nog in Hamilton, en honderd kilometer verder in Rotorua waar we naartoe willen? Voor deze en vele andere avonturen, hou de komende pagina's in de gaten...



Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |