nathalie en kurt gaan circleair travel blog

his coolness

kick ass!

haka!

there is no champagne in the champagne pool


Op onze sloffen en met om de tien kilometer een schietgebedje lukt het ons om toch in Rotorua te geraken. Drie dagen later, en een nachtje kamperen op het erf van de garge verder, is onze mobiliteit terug volledig hersteld. Diagnose: de radiator van de Tupolev had feestelijk bedankt voor de eer en was in pensioen gegaan. Het heeft ons trouwens geen dollarcent gekost; de eigenaar van de bolide heeft in zijn oneindige goedheid erkend dat het probleem al eerder moest geweten zijn. Jongens en meisjes, er zijn nog Samaritanen op deze wereld!

Rotorua--we moeten daar eerlijk in zijn--stinkt uren in de wind. Welcome to Smellycity. Er hangt een aroma dat nog het best te omschrijven valt als een mix van rotte en zeer rotte eieren. De schuldige voor dat pittig aroma is Moeder Aarde zelve. De streek rond de stad bulkt van de geothermische activiteit; we zitten middenin vulkanisch gebied. Hier kunnen we rechtstreeks in de ingewanden van Moedertje Aarde kijken waar het sist, gist, bruist, rommelt, borrelt, en blubbert. In geologisch opzicht lopen we af en toe door piepjong gebied. Waimangu Volcanic Valley, bijvoorbeeld heeft haar huidige vorm gekregen in 1886, met de naar het schijnt nogal straffe uitbarsting van de Tarawera-vulkaan. Wanneer we door de vallei wandelen lijkt het alsof het landschap toen in een definitieve vorm gegoten werd. En toch worden we steeds geconfronteerd met het gegeven dat er niet eens zo diep onder onze voeten vanalles aan het gisten is. Plassen water vertonen kookverschijnselen, modderpoelen blubberen, en uit zowat elke rotsspleet komt rook gesist. De aarde leeft en dat geeft soms oogstrelende effecten. Tussen het dominante groen van de lage begroeiing zitten gele, rode, paarse, oranje, en bruine tinten van de afgezette mineralen. Alsof je naar een schilderspalet zit te turen. Een palet dat elk moment nog eens drastisch kan veranderen.

Ontspanning mag af en toe, maar we reizen uiteraard vooral om te leren. We mogen af en toe eens op onze bevallige derriere gaan zitten, maar alleen als dat strikt noodzakelijk is voor onze culturele en intellectuele bagage. Vandaar dat we op een fijne zomeravond getuige zijn van een Maori-show en bijhorend diner. Na een paar dagen zelf culinair actief zijn in de camping-keuken, leek het ons geen slecht idee in naam van de Cultuur onze voetjes onder tafel te steken bij de Maori voor een traditioneel hangi-diner, waarbij het vlees op ambachtelijke wijze in een put in de grond wordt opgewarmd geprepareerd. Maar wat is "traditie"? We krijgen een cultuurshock van jewelste wanneer we samen met pakweg 150 andere genodigden in een grote parochietent een plaatsje aan een genummerde tafel aangeboden krijgen. Het meubilair bestaat uit hagelwitte eenentwintigste-eeuwse plastieken tuinmeubelen. Na de openingsrede van de gastheer worden we naar het 'traditioneel Maori-dorp' gesommeerd, een andere tent met nog eens zoveel plastieken tuinstoeltjes netjes gerangschikt voor een stoffig podium waarop een decorbouwer een 'authentiek' Maori-dorp heeft neergeplant. We worden nu toch echt wel een beetje ongerust. De gastheer maant het publiek tot stilte. En waarschuwt dat we niet in de lach mogen schieten. Plots komt de Chief van de stam op het podium en schiet daar in een furie. De haka is begonnen, een traditionele oorlogsdans waarbij de mimiek aanvankelijk eerder de lachspieren beroert dan schrik inboezemt. We krijgen in een spastisch rondspringen grote ogen te zien, om de haverklap wordt de tong uitgestoken, en Big Chief's kwijl doet alvast de eerste rangen in het publiek achteruitdeinzen. Een moderne versie hiervan is trouwens wereldwijd bekend geraakt door de rituele openingsdans van het All Black nationaal rugby-team. Het ziet er hilarisch uit, maar er valt niet mee te lachen. De traditionele show past in een revival van de Maori-cultuur die al een tijdje aan de gang is; de pre-Europese volkeren zoeken naar een historische identiteit en dat uit zich onder andere in het uitdragen van de eigen cultuur op shows als deze. Het weze gezegd, na een tijdje raken we helemaal in de sfeer, en tijdens een spetterende finale staan we samen met honderdvijftig andere zielen haka-gewijs toten naar elkaar te trekken. Good fun, allemaal! Het aansluitend diner mocht er--behalve de kumara-patatten, een lokale varieteit--trouwens ook wezen. Morgen hoeven we alvast niet te koken...



Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |