nathalie en kurt gaan circleair travel blog

Mount Egmount - ochtendzicht vanuit de tent

jonge bergdeerne en Blue Lake

Emerald Lakes - fris, daarboven op de vulkaan

ontbijt met zicht op Mount Ruapehu


Tijd voor het echte tramping-werk. De rugzakken zitten gevuld met droge voeding, een paar sinaasappels en een flinke lat chocola ter verwenning. De wandelstokken staan klaar en de wandelschoenen blinken nog teveel. We staan aan de start van het Tongariro Northern Circuit, een trekking van 50 km door wat aankondigd wordt als een landschap met breathtaking views en stunning scenery. We wensen elkaar veel succes toe en weinig blaren, en we zijn vertrokken.

Dag 1 eindigt al na een uur of drie wandelen aan de voet van Mount Ngauruhu. Lord of the Rings-adepten onder u zullen die vulkaan beter kennen onder haar koosnaampje Mount Doom, vermits het naar het schijnt nogal prominent figureert in de film. Wij, cultuurbarbaren, hebben de films niet gezien, maar kunnen u nu al aangeven dat de realiteit beter is dan de film :-P De vulkaan doemt inderdaad boven ons uit; een perfect conische berg die ergens in de grijze wolken eindigt. Het topje zelf is van hieruit niet zichtbaar omdat de wolken laag hangen. Maar we weten dat we morgen op de pas links daarvan de berg voorbij moeten. Als het weer maar meezit; en dat ziet er niet goed uit. De weersvoorspellingen zien er niet bepaald goed uit: regenbuien, lage wolken, en koud daarboven.

Dag 2, kwart voor zes in de ochtend. De rits van de tent gaat open voor een weercheck. Blauwe hemel, de zon is net op. Dan wij ook. Tegen zevenen zijn we al onderweg voor een stevige klim tot op 1800 meter. De wolken blijven uit, we zitten mooi op schema en geraken zonder problem in de Central Crater, een vlakte met niets dan rotsblokken en hier en daar een toefje alpinegras. Onwezenlijk mooi en puur. Nguaruhu laten we rechts van ons, en we gaan links de North Crater van de Tongariro op, richting hoogste punt. Er werd 65 km/h wind voorspeld voor vanmorgen. Een stevig windje, dus. De wind giert, echter; achter ons komen wolken opzetten. De laatste paar honderd meter klimmen verloopt in krabbenstand; het lijkt alsof de berg ons zo snel mogelijk over de rand wil kieperen. Op de top ontvouwt zich een panorama dat we vooral kennen van de postkaartjes. We zitten in een ongelooflijk desolaat landschap. Diep onder ons drie bergmeertjes, elk in een verschillende tint van appelblauwzeegroen. Verderop Blue Lake, daar gaan we straks onze welverdiende boterhammen met een decadent lekker schelletje kaas eten. Dit is ook het parcours van de Tongariro Crossing, een eendaagse wandeling die stukken populairder ons dan onze driedaagse. Eens we in de namiddag van dat parcours verdwijnen, zijn we ook plots weer alleen. In de verste verte is er geen levende ziel meer te bespeuren. Alleen wij en de natuur. Nu we terug wat lager zitten is de wind al wat getemperd, maar de zon blijft netjes schijnen. Geheel tegen de weersverwachtingen in. Waar we daarstraks nog in een alpinegebied zaten, zitten we nu in een decor dat nog het best lijkt op een maanlandschap. Grijs zand, hier en daar een stevige rots. En het pad voor ons, dat ons tot aan de horizon aangeeft dat we nog een flinke stap moeten zetten voor we aan een hut komen. Het is stil. Wanneer we even de rugzakken afzetten dringt de oorverdovende stilte tot ons door: de wind is nu helemaal weg, geen vlieg of mug te horen, alleen het volstrekte niets. Heerlijk.

Op dag 3 worden we nog meer verwend. Waar de meest recente weersvoorspellingen van de supercomputers in Wellington aangeven dat het vandaag weer een dag zal worden met veel wolken, wat regenbuien, en hier en daar een beetje zon, lopen we de ganse dag in de blakende zon. Blijkbaar zijn de weersvoorspellers hier al even sterk in hun voorspellingen als die van het KMI. Vandaag vertrekt opnieuw in ons maandlandschap. We zitten nu aan de oostkant van de Nguaruhoe, en lopen pal in de richting van Mount Ruapehu, een vulkaantop van net geen drieduizend meter met eeuwige sneeuw. De laatste keren dat het beestje is uitgebarsten dateert toch al weer van 1995 en 1996, toen een skidorpje in de vallei moest ontruimd worden. Een nieuwe uitbarsting is al lang aangekondigd, maar het zal helaas niet voor vandaag zijn. Of toch? Om de zoveel tijd horen we een diep gerommel. Broemm! Soms vlug na elkaar, soms met wat langere tussenpozen. Broem!! Zou hij? Kurt is alvast razend enthousiast. Tijdens de lunchstop zien we plots een donkere, tollende rookkolom uitstijgen uit een bergwand. Kurt ziet zich alvast getuige van een nieuw natuurwonder en begint al plannen te maken hoe hij het best de zaken aan de wereld kan rapporteren. Zou Reuters interesse hebben in een live-verslag? Kan hij misschien een satellietverbinding met CNN versieren? Des avonds worden zijn dromen als sterreporter en avonturier nodeloos aan diggelen geslagen. De Park-opzichters stellen ons gerust dat het gedonder wellicht te wijten was aan de schietoefeningen van de artillerie-militairen aan de andere kant van de berg. En de rookkolom is wellicht een gevolg van een plaatselijke windhoos. Daar gaan zijn fifteen seconds of fame... Maar mocht Ruapehu een dezer uitbarsten, vergeet dan niet dat Kurt u heeft gewaarschuwd!





Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |