nathalie en kurt gaan circleair travel blog

het gaat verbazend goed vooruit

recht vooruit met de geit




Nogal wat Aussies keken ons de voorbije weken achterdochtig aan toen we meldden dat we zinnens waren om de Nullarbor over te steken. De Nullarbor, het is alsof we zeggen dat we naar Pluto trekken. Een enkeling vindt het one of the finest drives in the world, en complimenteert ons met onze uitstekende keuze voor de Eyre highway. Van anderen krijgen we in het beste geval te horen dat het een van de meest vervelende autoritten van het heelal moet zijn. "Altijd maar rechtdoor, en geen klop te zien!" In het slechtste geval zien we ze denken dat onze geestelijke gezondheid door een overmaat aan zon uit evenwicht is gebracht. Ach Lientje wijst het allemaal zeer poetisch van de hand: some people drive miles, others embark on a journey..." Daar kan niemand een speld tussen krijgen.

Voor de Aussie loopt de Eyre Highway van Adelaide naar Perth, een afstand in de grootte-orde Londen-Moskou. Slechts een deel daarvan doorkruist een uitloper van de Nullarbor Plains, een immense vlakte waarin niet een boom te vinden is. Vlakte en wat struikjes, that's it. Duizendzeshonderd en zestig kilometer lang, waaronder het langste stuk rechtdoor van Australie en misschien wel van de wereld. Een lijn bitumen van bijna 150 kilometer waarbij je niet een keer aan het stuur van de auto hoeft te draaien.

Ondanks de afstand is er amper tijd voor verveling. Wist u trouwens dat er 136.120 witte streepjes op de baan staan geschilderd? Tweeentachtig per kilometer; het is wellicht het meest intensieve onderzoek ooit naar de bekende, maar al te vaak miskende autostradestreepjes. Of dat er gemiddeld een platgereden kangoeroe per tien kilometer in de berm ligt? Wij pleiten trouwens onschuldig.

In dit complete niets is een autoradio goud waard, ware het niet dat er helemaal volgens de sfeer van het landschap ook totaal niets uit de luidsprekers komt. We hebben ons dus moeten behelpen met een zelf samengestelde soundtrack van Australiana. Nagenoeg het volledige oeuvre van Midnight Oil is er doorgejaagd. Maar als de nood het hoogst is, dan is Kylie nabij. Echt opbouwend voor onze street credibility is het niet, maar het moet van het hart dat Kylie Minogue voor een spetterende karaoke zorgt. Heel af en toe wordt onze stoere Camouflage Wicked een zeer foute Campy Priscilla. Neen, voor verveling hebben we gewoon geen tijd.

Maar afstand doet wel merkwaardige dingen met een mens. Van merkwaardigheid hebben wij natuurlijk geen last, maar af en toe zien we in de lokale bevolking toch een spettertje knettergek gedrag tevoorschijn komen. Het museum van Ceduna, bijvoorbeeld, is toonaangevend wat betreft de conservatie van ALLES wat in de laat-negentiende en vroeg-twintigste eeuw werd geproduceerd. De "historische collectie" is in wezen een stoffige brocante-zaak waar iedereen die in de wijde omgeving van 300 kilometer een nutteloze erfenis heeft gekregen, al dat brol naartoe stuurt: kapotte tractoren, afgedankte telefoons, familiefoto's, porceleinen toestanden, het kan niet op. De conservatrice was zichtbaar opgelucht toen wij het pand betreedden: we waren de eerste bezoekers in drie dagen.

De park rangers van de Head of Bight zijn dan dan weer bureaucraten die in de vroegere Sovjetunie een gouden medaille zouden verdiend hebben voor ijver en werklust. Wanneer we na 316 kilometer bollen het baantje naar de Head opdraaien, een uitkijkpunt op de oceaan, worden we op welgeteld 1 (een!) kilometer van ons doel de weg versperd. Na honderden kilometer autoweg met ettelijke waarschuwingsborden van het type Fatigue is Fatal, Drowsy Drivers Die, en Stop, Revive, Survive willen we dan eens herbronnen in een schoon stukje natuur, en moeten we verplicht rechtsomkeer maken. De Arm der Wet"Sorry gasten, het is een minuut na vijf en we sluiten om vijf uur." Heel merkwaardig: in een wijde boog van 360 graden rondom ons is er niets anders behalve dit natuurpark. We kunnen niet anders dan afdruipen, verre horizonten tegemoet.

Neen, dan is Balladonia roadhouse toch sterker bezig. Om de Nullarbor travellers naast een volle tank petrol ook nog wat couleur locale mee te geven, heeft men geinvesteerd in een museum dat de belangrijkste momenten uit de lokale geschiedenis weergeeft. Nu helaas gesloten want het zaaltje dient als refter voor de roadworkers even verderop. Maar we krijgen toch een kijkje achter de scherm. Voornaamste stuk uit de collectie is een authentiek stuk ruimtesonde. Een stuk Skylab dat hier in 1979 uit de hemel kletterde, een evenement dat nu nog steeds de tongen doet rollen. Helaas, geen Skylab voor ons. "Euh, we hebben het ergens in de berging gegooid. Het stond hier in de refter een beetje in de weg."

Nog 7.278 streepjes en we zitten aan het eind van de Eyre highway...





Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |